Jako że przy pięciu przypadkach z rzędu możemy już mówić o pewnej powtarzalności – miło nam podzielić się informacją, że w ostatnich dniach odebraliśmy uzasadnienie już piątego z kolei wyroku Sądu Najwyższego uwzględniającego wnoszone przez Kancelarię skargi kasacyjne w zakresie spraw paulińskich. W tym kontekście pokusimy się nawet o twierdzenie, że adw. Kamil Strus dysponuje dobrym piórem do sporządzenia tego środka zaskarżenia – przy stałym wsparciu adw. Bartosza Groele oraz r. pr. Ewy Wójcik.
Po orzeczeniach w sprawach o sygn. akt: II CSKP 307/22; II CSKP 996/22; II CSKP 2418/22 oraz II CSKP 1761/22 przyszedł czas na wyrok w sprawie o sygn. akt II CSKP 2279/22. Tym razem Sąd Najwyższy skupił się nie na problematyce roszczeń pauliańskich dochodzonych przez syndyka, ale na nieważności postepowania w sytuacji niewłaściwego dokonania przez Prezesa Sądu zmiany składu orzekającego w ramach art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4 ustawy COVID-19. Zgodnie z art. 15zzs1 ust. 1 pkt 4
ustawy COVID-19 w okresie obowiązywania stanu epidemii lub zagrożenia epidemicznego oraz w ciągu roku od ich odwołania, zasadą było rozpoznawanie spraw w składzie jednego sędziego. Prezes Sądu mógł przy tym zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów, jeżeli uznał to za wskazane ze względu na szczególną zawiłość lub precedensowy charakter sprawy. W ramach wskazanego postępowania broniliśmy tezy – podzielonej finalnie przez Sąd Najwyższy – że jeżeli już raz Prezes Sądu podjął decyzję o wyznaczeniu do sprawy składu trzyosobowego, to nie może następnie takiej decyzji już zmieniać – zwłaszcza w sytuacji braku zaistnienia przesłanki zmiany okoliczności sprawy w rozumieniu art. 359 k.p.c.
Wyrok uważamy nie tylko za interesujący, ale jednocześnie za istotny z perspektywy kształtowania praktyki orzeczniczej wyznaczającej standardy ochrony gwarancji procesowych. Wszystkich Państwa zainteresowanych zapraszamy przy tym do lektury całości uzasadnienia, które powinno pojawić się w niedługim czasie w ogólnodostępnych systemach informacji prawnej.