Prawo głosu jest jednym z kluczowych uprawnień wierzyciela w postępowaniu restrukturyzacyjnym. W określonych przypadkach podlega ono jednak wyłączeniu, m.in. w odniesieniu do wierzycieli pozostających w szczególnej relacji z dłużnikiem – w tym spółek powiązanych lub dominujących oraz osób uprawnionych do ich reprezentacji.
Na tym tle powstaje istotne pytanie: według jakiego momentu należy oceniać przesłanki wyłączenia prawa głosu? Czy decydujący jest stan istniejący w chwili otwarcia postępowania, czy też stan na moment głosowania nad propozycjami układowymi?
Zagadnienie to ma szczególne znaczenie w praktyce, ponieważ postępowanie restrukturyzacyjne może trwać miesiącami, a w tym czasie struktura właścicielska czy organizacyjna zaangażowanych spółek może się zmienić. Relacja powiązania lub dominacji, która istniała na początku postępowania, może ustać, ale może też powstać dopiero w jego toku – co w konsekwencji może
bezpośrednio wpływać na możliwość wykonywania prawa głosu. Właśnie temu zagadnieniu poświęcony został artykuł adw. Kamila Strusa oraz apl. adw. Weroniki Kukli pt. „Moment oceny przesłanek wyłączenia prawa głosu wierzyciela będącego spółką handlową w ramach regulacji art. 116 ust. 2 prawa restrukturyzacyjnego”, opublikowany w najnowszym numerze kwartalnika „Doradca Restrukturyzacyjny” (nr 45, 3/2026). W imieniu Autorów serdecznie dziękujemy Redakcji kwartalnika „Doradca Restrukturyzacyjny” za możliwość publikacji na łamach jednego z najważniejszych czasopism poświęconych prawu upadłościowemu i restrukturyzacyjnemu. Mamy nadzieję, że artykuł stanie się impulsem do szerszej dyskusji nad tym zagadnieniem, mającym istotne znaczenie dla praktyki restrukturyzacyjnej.
Serdecznie zachęcamy do lektury i dyskusji.